Dinozaur kontra Carver 4

AFP

Odkąd kilka lat temu popularna stała się jazda w stylu carvingowym, rzesze narciarzy przerzuciły się ze stylu klasycznego właśnie na carving. Jedni uważają to za świetny wynalazek - inni za zdradę tradycji. Jakich argumentów w tej wojnie używają jedni i drudzy?

Patrz, co robisz, idioto!

Noga przy nodze, kolanko przy kolanku i małe, szybkie skręty. Tak krótko można by zdefiniować jazdę klasyczną. Trudniejsza, bo ciężej utrzymać taką właśnie postawę w trudnych warunkach - na lodzie, na muldach, na mokrym śniegu, ale również wygląda bardziej estetycznie. Narty powinny być dłuższe niż wzrost narciarza i proste - co w dzisiejszych czasach może stanowić wyzwanie, żeby taki sprzęt znaleźć. Dlatego wielu klasyków jeździ na półcarvingach.

Ci, co jeżdżą w starym stylu podkreślają, że jazdy carvingowej można nauczyć się praktycznie w jeden sezon, a więc... nie jest to żadne wyzwanie, ani powód do chwalenia się, bo przecież nauczyć się może każdy. A jak już ktoś poświęcił parę lat na naukę jazdy i umie dobrze jeździć - o, to już się jest czym chwalić.

Poza tym podkreślają, że przez zwolenników jazdy carvingowej zmieniono zasady bezpieczeństwa na stokach. Dawniej winny był ten, który najeżdżał z góry. Dziś, na jeżdżących w poprzek stoku carvingowców nałożono obowiązek tak zwanego "spojrzenia carvingowego" - robiąc duży skręt muszą oni spojrzeć do góry, czy komuś nie zajeżdżają drogi.

Kolejny, nie mniej znaczący argument, zwłaszcza dla pań, jest taki, że jadąc klasycznie po prostu ładniej i zgrabniej się wygląda, a nie jak "rozkraczona żaba".

Szybcy i wściekli

Narty carvingowe są krótsze od narciarza i to nieraz sporo krótsze. Są również bardzo wycięte w środku, co ułatwia jazdę na krawędziach, która z kolei sprawia, że jazda staje się szybsza. Jazda na krawędziach to przede wszystkim duże zakręty i bardzo ugięte nogi, absolutnie nie złączone. W tym stylu niezmiernie ważne jest balansowanie ciałem.