Batyżowiecki Szczyt (2448 m n. p. m.) - szczyt leżący w grani głównej Tatr Wysokich. Jego fantastyczna południowa ściana, od razu po wejściu do Doliny Batyżowieckiej, rzuca się w oczy. Batyżowiecki Szczyt leży pośrodku, dostojnego i sporo wyższego towarzystwa - Gerlacha (2655 m) i Kończystej (2538 m). Jest "lekko onieśmielony" przez swoich wyższych sąsiadów, ale jego południowa, 300-metrowa ściana i tak robi wrażenie i budzi respekt.
Góry - górski magazyn sportowy Tydzień później, 2 października, chcąc wykorzystać "podobno ostatni ciepły weekend w Tatrach", wybieramy się pod nasz zaplanowany wcześniej cel. Zastanawiałem się nad kilkoma wariantami przejścia tej ściany, ostatecznie padło na Drogę Kutty IV+/V-, 6 długich wyciągów, około 300 m wspinania.
Po podejściu pod nasz cel, wytrzeszczamy gały i jesteśmy pod sporym wrażeniem wielkości ściany. Szczerze mówiąc, z daleka wyglądała ona nieco mniej okazale. Z bliska natomiast budzi respekt... przez duże "R"! W rezultacie dopada mnie tzw. nerwówka. Szykując sprzęt i rozglądając za startem drogi, dociera do nas zespół z Czech i sympatyczna ekipa z Krakowa. Ich cel jest ten sam... To oznacza tylko jedno - zapych!
Czesi wybierają wariant prostujący pierwsze 3 wyciągi, a ja ze Zbyszkiem uzgadniamy z krakowską załogą, że jako pierwsi wchodzimy w oryginalną linię Kutty, po czym oni za nami, gdy będziemy zaczynać trzeci wyciąg. Mieliśmy nadzieję, że w ten sposób unikniemy zapychu. Niestety, na czwartym stanowisku spotykamy się z naszymi czeskimi sąsiadami i musimy długo czekać, tracąc cenny czas. Zapych ten, jak się później okazało, wyszedł mi na dobre... Pokonując trudności kluczowego wyciągu, osadzam felernie camelota w szczelinie, w skutek czego, Zbyszek idąc na drugiego, nie może go wyciągnąć. Na szczęście zespół wspinający się za nami, uwalnia mój przyrząd i odzyskuję go. Chciałbym w tym miejscu serdecznie podziękować ziomalom z KW Kraków, którzy odzyskali moją własność i oddali do rąk właściciela. Dzięki!
Po około 5 godzinach wspinaczki wchodzimy na Grań Szczytową, urabiamy jeszcze około 70/80 m łatwego terenu i dochodzimy do końca naszej drogi. Niestety, ze względu na późną porę, decydujemy o zjazdach, wzdłuż linii naszej drogi. Wejście granią na szczyt z tego miejsca wg przewodnika i zaczerpniętych z różnych źródeł informacji zajmuje około 40 minut wspinania - ostrzem grani w trójkowym (III) terenie. Wejście na szczyt o tej godzinie oznaczałoby dla nas zejście po zmroku, przy świetle czołówek, czego woleliśmy uniknąć.
Po około 2 godzinach zjazdów docieramy do podstawy ściany. Pakujemy szybko złom, z kanapkami w ustach.
Do zmroku zostało już niewiele i mamy poważne obawy, czy damy radę zejść na sam parking przy dziennym świetle. W rezultacie chyba bijemy rekord zejścia i dosłownie zbiegamy na parking, jeszcze "za widoku".
To była ostatnia droga w tym letnim sezonie w Tatrach. To właśnie z niej jestem najbardziej zadowolony, biorąc pod uwagę wcześniejsze moje przejścia.Teraz pozostaje czekanie na zimowe warunki... Śnieg, trzaskający mróz, dźwięk wbijanego czekana i raków w lód... Czyli to, co lubię najbardziej.
Grzegorz Cieślik
Twój komentarz może być pierwszy!