W zasadzie jest gminą typowo rolniczą. Można tu zaobserwować szybki rozwój gospodarstw agroturystycznych. Bukowsko należało do dóbr koronnych polskich. Najwcześniejsza wzmianka o osadzie pochodzi z 1361 r., kiedy to Kazimierz Wielki nadał braciom Piotrowi i Pawłowi z Węgier ziemie koronne Zboiska, Bukowsko, aż do Wisłoka i Radoszyc, należące do parafii św. Piotra w Bukowsku. W XV w. Bukowsko miało już samorząd wsi, na czele którego stał sołtys, a potem wójt. Z zapisów wynika, że w l. 1480-1485 sołectwo było dobrze zagospodarowane. Miało młyn i karczmę. Bardzo tragicznym wydarzeniem dla Bukowska był najazd Tatarów w 1624 r. Straty były olbrzymie: spalono całą wieś, dwór, kościół, wielu ludzi zabrali najeźdźcy do niewoli.
Mimo tych ogromnych zniszczeń i niemal wiekowego letargu, na początku XVIII stulecia widać zmiany na lepsze. W XIX w. następuje duży rozwój miasta, które pod koniec stulecia osiąga poziom największego rozkwitu i stanie się obok Sanoka i Rymanowa największym skupiskiem ludności i ośrodkiem rzemieślniczo-handlowym w powiecie sanockim.
W 1940 r., podczas zorganizowanej przez Niemców obławy, zginęło wielu mieszkańców Bukowska. Miasto zostało wyzwolone w 1944 r., ale już wiosną 1946 r. stało się areną nowych walk, gdyż napadły na nie oddziały UPA niszcząc doszczętnie miejscowość, rabując i mordując ludzi. Wyniszczenia wojenne i powojenne zepchnęły Bukowsko do roli wioski.
Miejsca i obiekty godne uwagi:
• zabytkowe kościoły w Bukowsku, Nowotańcu, Dudyńcach i Wolicy
• ruiny cerkwi w Nagórzanach i Płonnej
• zabudowania dworskie, kaplica i kościół w Zboiskach
• dzwonnica pocerkiewna i nowy kościół w Woli Sękowej
• przydrożne kapliczki, pomniki, zabytkowe nagrobki
