Zima na biegówkach

Harmonijny rozwój

Narty biegowe dają możliwość szybkiego przemieszczania się po płaskich i falistych obszarach oraz zjeżdżania z niezbyt stromych wzniesień. Są dobrym uzupełnieniem narciarstwa zjazdowego, zwłaszcza na początku sezonu, gdy pokrywa śniegu jest jeszcze dość cienka.

Ogromną zaletą narciarstwa biegowego jest to, że podczas uprawiania tego sportu pracuje całe ciało, co zapewnia harmonijny rozwój i wzrost kondycji. A ponadto biegówki dają możliwość przemieszczania się z miejsca na miejsce nawet po płaskim terenie, co na nartach zjazdowych jest nieosiągalne. Jest to sport wytrzymałościowy. Aby płynnie sunąć po gładkim śniegu, trzeba zgrać pracę rąk z pracą nóg i utrzymywać jednostajne tempo, zupełnie jak przy bieganiu. Wysiłek się opłaca, wpływa bardzo korzystnie na utrzymanie dobrej kondycji przez całą zimę. Kiedy już złapie się swój rytm i ruch ciała będzie skoordynowany, można biec przez kilka godzin, co jest szczególnie przyjemne w malowniczej scenerii, poza miastem. I jeszcze jedno - biegówki pozwalają nam zabrać ze sobą psa.

Stary sposób na przemieszczanie się

Biegówki wynalezione zostały kilka tysięcy lat temu, kiedy odkryto, że zamiast brnąć po pas w śniegu, o wiele szybciej i łatwiej można się przemieszczać, gdy ciężar ciała rozłożony zostanie na długich i wąskich kawałkach drewna. Skandynawscy myśliwi używali zamiast płóz dużych kości zwierząt. Stopy mocowano za pomocą pasków rzemiennych, a do odpychania się używano kija, który pomagał także w utrzymaniu równowagi. Pierwowzorów nart biegowych używano także do celów militarnych, podczas zimowych bitew w Szwecji i Norwegii. Przemieszczanie się na nartach biegowych ułatwiało także patrolowanie granic.

Z czasem udoskonalano kształt nart i sposób przymocowania butów do płozy. Z biegiem czasu pojawiły się wytrzymałe wiązania z włókna węglowego i specjalne buty z wydłużonym noskiem. Idea nart biegowych nie zmieniła się jednak. Od 1938 r. narciarstwo biegowe zostało uznane za jedną z dyscyplin na zimowych igrzyskach olimpijskich.

Klasykiem albo łyżwą

Najlepszym miejscem do uprawiania narciarstwa biegowego w Polsce są Sudety. W jednym z pasm, w Górach Izerskich, tuż przy granicy z Czechami, znajduje się kilkadziesiąt kilometrów tras. Są świetnie przygotowane do biegania (zimą ratraki pracują codziennie), wyrównane, gładko ubite i doskonale przystosowane dla osób, które lubią krok łyżwowy albo przygotowują się do biatlonu. Styl łyżwowy zwany też dowolnym, polega na ustawieniu nart skośnie w popularną "jodełkę" i odbijaniu się na przemian lewą i prawą nogą. Przy odpychaniu się pomagają kijki, co angażuje pracę mięśni rąk. Niektórzy biegają bez kijków, jest to jednak znacznie trudniejsze i wymaga doświadczenia.

Dla biegających stylem klasycznym, na poboczach ratraki żłobią dwa równoległe rowki, które prowadzą narty. Technika w stylu klasycznym polega na przemieszczaniu się do przodu wydłużonym krokiem po odbiciu z tylnej narty. Narty muszą być ustawione równolegle. Wystarczy trzymać się kolein i równomiernie na przemian odpychać się kijkami od podłoża. Narty same znajdą drogę w koleinach. Zagłębienia w śniegu przydatne są też przy zjazdach, choć przy dużej szybkości na zakrętach można z nich wypaść.

Izerskie trasy

Trasy na biegówki w Górach Izerskich są bardzo ciekawe widokowo. Zróżnicowanie wysokości przekracza 100 m. Prowadzą przez lasy świerkowe, przez polany, w dolinach, w wąwozach i po wierzchowinach, a nawet po starym nasypie kolejowym. Jedna z ciekawszych tras prowadzi przy Elektrowni Turów. Trasy są bardzo malownicze, wiodą w obszarze górskim i znajdują się przy nich tylko pojedyncze, drewniane zabudowania. W ciszy, z daleka od miasta można mieć wrażenie, że przyroda rządzi się swoimi prawami. Padający śnieg albo słońce przeświecające przez mgłę pozwalają nam odpocząć i skupić się tylko na ruchu nart.

Niektóre trasy prowadzą do schronisk, gdzie można zatrzymać się na przerwę przy gorącej herbacie. Najbardziej znanym schroniskiem jest "Orle" położone w miejscu dawnej osady szklarskiej. Panuje tu dużo przyjemniejsza atmosfera niż w zatłoczonych schroniskach położonych przy stokach. Jest jeszcze drugie schronisko, nieco wyżej położone - "Chatka Górzystów", w której ze względu na prymitywne warunki (częsty brak prądu, woda w studni) mniej osób decyduje się przenocować. Panuje tu niesamowita atmosfera. Przyjemnie jest po całym dniu spędzonym na nartach rozpalić w piecu, zjeść coś ciepłego i porozmawiać przy świeczkach.

Imprezy narciarskie

Centrum narciarstwa biegowego w Izerach są Jakuszyce, niewielka graniczna miejscowość. Co roku na Polanie Jakuszyckiej startuje i kończy się "Bieg Piastów", impreza znana wśród wszystkich, którzy uprawiają narciarstwo biegowe. Biorą w niej udział kluby i osoby indywidualne, również sportowcy z zagranicy. Jest kilka tras do wyboru, w zależności od stopnia zaawansowania, zazwyczaj 50 km, 25 km i 10 km.

W Izerach organizowane są także inne zawody, m.in. "Rajd Białej Doliny", "Bieg Tysiąclecia", "Zawody o Puchar Sudetów", "Śnieżna Majówka". Warunki do uprawiania narciarstwa biegowego w Górach Izerskich są bardzo dobre mniej więcej od grudnia do maja. Oprócz zawodów na biegówkach organizowane są także wyścigi zaprzęgów. Często na szlaku można minąć pędzące husky z sankami.

Komu znudzą się polskie Sudety, może przejechać przez turystyczne przejście graniczne na stronę czeską. Tu cały ruch turystyczny skupia się w miejscowości Harrahov i okolicach. Również po drugiej stronie granicy jest wiele tras przystosowanych do uprawiania narciarstwa biegowego. Ogromną zaletą regionu zarówno po polskiej jak i po czeskiej stronie granicy jest świetne oznakowanie tras przebiegających przez niezwykle urocze miejsca.

W serwisie

Narciarskie ABC

Gdzie leży śnieg? Sprawdź kamery na stokach!

Wiadomości narciarskie - co słychać w Polsce i Europie?

Sprawdź: Buty damskie, Buty dla dzieci, Buty sportowe