Hollental - Piekielna Dolina

Błędem jest twierdzenie, że to rejon łatwy topograficznie i że wspinanie przypomina nasze polskie skałki. Wybierając się tam należy się solidnie przygotować, nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim logistycznie... Trzeba wziąć pod uwagę bardzo zmienną w tym rejonie pogodę.

Wybranie się na którąś z dłuższych dróg - bez odpowiedniego wyposażenia typu cieplejsze, nieprzemakalne ciuchy, odpowiednia ilość wody i energetyczne żarcie w plecaku - może okazać się mrocznym w skutkach posunięciem.

Z takim właśnie podejściem docieramy, późno w nocy, do miejscowości Kaiserbrun, na darmowy camping. Po całym dniu męki na Grossglocknerze, wspinaczce granią Studlgrat, stresującym i długim zejściu oraz po 4 godzinach jazdy autem. Jesteśmy "wypompowani", więc po rozbiciu namiotów wypijamy po kilka obrzydliwych piw (nie wiedzieć czemu, nie mają w Austrii smacznego Żubra, choćby Vip z Biedronki smakowałby lepiej) majacząc, kładziemy się spać.

Niespodzianki na starcie

Ranek wita nas palącym słońcem i niebieskim niebem, bez jednej chmurki. Nastroje mamy raczej suche, każdy z nas jest potwornie zmęczony i potrzebuje przynajmniej jednego dnia na regenerację sił. Otępieni zmęczeniem podejmujemy decyzję (jak się później okazało, o mały włos tragiczną w skutkach), o wspinaczce wybraną wcześniej drogą.

Docierając pod ścianę Stadlwand w dwóch zespołach w składzie: ja -Tomek oraz Krzysiek-Paweł, okazuje się, że jeden z nas nie zabrał schematu wybranej drogi. Po dość burzliwych rozmowach i decydowaniu "co robić", wybieramy drogę, której schemat akurat mamy ze sobą. Decydujemy się na kilkunastowyciągową, prawie 400 metrową drogę Richterweg V. Pogodowa sielanka trwa dalej, słońce pali nam pyski i wyciska z nas przysłowiowe siódme poty.

Szturmując początek pierwszego wyciągu drogi, w oddali widać nadciągające czarne chmury. Zapewne podjęlibyśmy decyzję o wycofaniu się i powrocie, gdyby nie to, że te chmury spokojnie wisiały sobie praktycznie w bezruchu nad masywem daleko od nas. Kontynuujemy więc nasze wspinaczkowe zmagania, otępieni zmęczeniem i urodą drogi, nie wiedząc, w co tak naprawdę się pakujemy...

Na bodajże 12 wyciągu, przy stanowisku ze spitów, w szczelinie skalnej znajdujemy puszkę z zeszytem wpisów. Niestety, nikt z nas nie wpada na to, że to koniec drogi i że trzeba brać nogi za pas i rozpocząć zjazdy w dół. Wspinamy się więc dalej nieświadomi tego, że zaczęliśmy kolejną drogę "Stadlwandgrat", która łączy się z naszą "Richterweg". Nie byłoby to nic strasznego, gdyby nie nadciągające w naszą stronę czarne chmurzyska burzowe...

Koszmar każdego taternika i alpinisty zaczął się spełniać. Jesteśmy ponad 400 m nad ziemią i nagle zaczyna potwornie wiać, następnie padać śnieg, by następnie przerodzić się w ulewny, lodowaty deszcz z szalejącymi dookoła piorunami. Nikt z nas nie był na to przygotowany, wybraliśmy się pod ścianę bez zapasu jedzenia, odpowiedniej ilości wody i co najważniejsze i najgorsze: na lekko, w cienkich, przewiewnych spodniach i koszulkach, bez choćby najcieńszej kurtki w plecaku...

Krzysiek z Pawłem przyśpieszyli i zniknęli gdzieś za załamaniem drogi. My z Tomaszem też kontynuujemy wspinaczkę, żeby nie wpaść w hipotermię. Skała jest mokra, chwyty stają się niepewne i ślizgają nam się nogi. Jesteśmy w szoku i mocno zdezorientowani, nie mamy pojęcia, co robić dalej. Po jeszcze kilku metrach wspinania Tomasz zauważa w miarę dogodne zejście z drogi, na ledwo widoczną ścieżkę w dół.

Powrót

Postanawiamy dostać się tam, mimo że nie wiemy, w jakiej sytuacji są Krzysiek z Pawłem. W ulewnym deszczu na skraju wyczerpania schodzimy w niebezpiecznym terenie, po stromych żlebach, które przecinają pionowe ściany. Mamy dość i chce nam się ryczeć, jeszcze nikt z nas, nigdy nie był w tak złym położeniu! Po kilkugodzinnym kluczeniu od żlebu do żlebu i znajdowaniu w miarę bezpiecznego zejścia, robimy 2 kilkudziesięciometrowe zjazdy na linie, do podstawy ściany.

Jesteśmy szczęśliwi, że żyjemy i że stoimy wreszcie na pewnym gruncie, choć pełni obaw i zmartwień o naszych kompanów. Jak się później okazało, chłopaki pokonali jeszcze kilka wyciągów na grani i podjęli decyzję o odwrocie w niedogodnym terenie, w skutek czego zostawili w ścianie mnóstwo sprzętu, m.in. zaklinowaną na drzewie linę...

Po tak koszmarnym dniu, późnym wieczorem na parkingu, wymieniamy się spostrzeżeniami, wrażeniami i wyciągamy wnioski z naszej niewiedzy na temat tego rejonu. Nie mamy nawet ochoty zostać tam na noc i jednogłośnie decydujemy o powrocie do Polski tego samego dnia!

Ps.

• Nigdy więcej austriackich "skałek" bez wcześniejszego przygotowania i zapoznania!

• Nigdy więcej wspinania bez choćby cienkiej kurtki w plecaku i zapasu wody!

• Nigdy więcej lajtowego podejścia do gór!

• Nigdy więcej wspinania bez dokładnego schematu drogi przy d... Bo oczywiście schemat, z którego korzystaliśmy wyglądał inaczej niż faktyczny przebieg drogi!